Такім чынам, тэхналагічна эфектыўнымі з'яўляюцца пераважна сумесныя даследаванні і распрацоўкі, выкананыя роўнавялікімі партнёрамі на аснове прынцыпу ўзаемадапаўняльнасці. У гэтым крыецца адна з асноўных чыннікаў апераджальнага развіцця МНПК у заходнееўрапейскім рэгіёне. Падвышаная ўспрымальнасць заходнееўрапейскіх краін да развіцця міжнацыянальнай кааперацыі з 'сабе падобнымі' пацвярджаецца на такім шырокім статыстычным матэрыяле, як удзел фірмаў розных краін у праектах, уключаных у праграму 'Эўрыка'. Па стане на чэрвень 1989 гады фірмы Францыі бралі ўдзел у 102 праектах 'Эўрыкі', Нямеччыны - у 63, Вялікабрытаніі - у 64, Іспаніі - у 52, Італіі - у 54, Нідэрландаў - у 49. У той жа час Турцыя была задзейнічана ў 3 праектах, Грэцыя - у 5, Партугалія - у 12, Ірландыя - у 3. Вынікі такіх краін, як Турцыя і Грэцыя, кантрастуюць з вынікамі 'малых' краін Заходняй Еўропы: Аўстрыя ўдзельнічае ў 21 праекце 'Эўрыкі', Бельгія - у 24, Данія - у 24, Фінляндыя - у 18, Нарвегія - у 13. Прыведзеныя дадзеныя сведчаць пра тое, што асновай удзелу ў міжнацыянальнай кааперацыі з'яўляецца не эканамічнае 'роўнасць', а адпаведнасць узроўняў развіцця тэхналогіі.

Сумеснае правядзенне навукова-вытворчага цыклу дазволіла ўхіліць адзін з найболей хваравітых недахопаў заходнееўрапейскага авіяракетабудавання - унутраную канкурэнцыю на прамысловай стадыі выпуску новай тэхнікі, захаваўшы пры гэтым дабратворнае ўздзеянне канкурэнтных пачаткаў на стадыі НДВКП, і асабліва ў прадпраектным цыкле.

Сапраўды, праграма, у якой бяруць удзел краіны Б; і Б2 (напрыклад, Нямеччына і Францыя), у сумесным праекце практычна гарантуе партнёрам адсутнасць якой-небудзь канкурэнцыі ў рэгіянальным маштабе, а далучэнне да іх Б3 (тут: Вялікабрытаніі) наогул выключае такую магчымасць. Адгэтуль, напрыклад, паходзяць высілкі Францыі і Нямеччыны па прыцягненні Вялікабрытаніі ў праект шрубалёта 'Тыгр', якія дазволілі ўхіліць рэгіянальную канкурэнцыю ў выглядзе англа-італьянскага праекта 'Тонал'.