Кансерватыўны і даволі строгі іміграцыйны закон (№ 45 ад 6 траўня 1965 г.) пра кантроль за замежнікамі дзейнічае і ў Ісландыі. Ён забараняе ўезд у краіну на працу ў любой якасці замежным грамадзянам, не мелым папярэдне атрыманага на гэта згоды, гэта значыць запрашэнні працадаўцы і дазволы адпаведных улад. У адваротным выпадку прыбылыя ў Ісландыю замежнікі выправоджваюцца з краіны адразу з аэрапорта.

Законам пра знаходжанне і пражыванні замежнікаў ад 26 сакавіка 1931 г. і пастановай бундэсрата пра абмежаванне ліку працоўных ад 6 кастрычніка 1986 г. рэгулюецца знаходжанне замежнікаў у Швейцарыі. У адпаведнасці з артыкулам 7 дазвол на працу выдаецца замежніку толькі ў тым выпадку, калі працадаўца не мае магчымасці наняць патрэбную яму працоўную сілу на мясцовым рынку. Выключэнне прадугледжваецца (ст. 9-11) толькі для стажораў у адпаведнасці з міждзяржаўнымі дамовамі. Бундэсрат (ст. 12) перыядычна ўсталёўвае квоту на знаходжанне ў Швейцарыі замежных працоўных па трох катэгорыях: на адзін год для твараў, якія заязджаюць з гэтай мэтай упершыню; для сезонных працоўных; на кароткатэрміновае знаходжанне.

Масавы прыток працоўнай сілы з Расіі ў Швейцарыю выключаецца, бо працадаўца ў адпаведнасці з артыкулам 8 паказанай пастановы абавязаны вырабляць найманне працоўнай сілы ў першую чаргу ў месцах яе традыцыйнага набору (у краінах - чальцах ЕЭС, Турцыі, Югаславіі). Выключэнне магчыма, паводле артыкула 42, у тым выпадку, калі гаворка ідзе пра высокакваліфікаваную працоўную сілу ці іншых адмысловых выпадках, напрыклад для грамадзян краін у стадыі развіцця, якія прыбываюць у Швейцарыю ў рамках праграм навукова-тэхнічнага супрацоўніцтва.