Прынята лічыць, што сумесныя праграмы ў аэракасмічнай прамысловасці адрозніваюцца асабліва высокімі тэмпамі 'інфляцыі якасці', і па гэтым чынніку іх першапачатковая прывабнасць пагражае абгарнуцца на практыку значнымі стратамі. Даследаванне, праведзенае ў 1980 году французскімі ваенна-тэхнічнымі адмыслоўцамі, аспрэчвае гэта тэза. Рост коштаў на знішчальнікі 'Міраж-ШВ' і 'Мі-шал-111Е' французскай вытворчасці прыкметна перавышаў у 70-е гады аналагічны паказчык для англофранцузского знішчальніка 'Ягуар'; кошты на англа-французскія шрубалёты 'Газэль' і 'Пума' таксама раслі павольней, чым кошты на параўнальныя з імі французскія 'Алуэт-3' і 'Сюпер-Фрелон'. Гэтыя высновы пацвярджаюцца і іншымі дадзенымі. У прыватнасці, пры выкананні праграмы 'Тарнада' фактычныя выдаткі на НДВКП за 1968-1976 гады перавысілі першапачатковыя адзнакі ў 1,4 разу (у сталых коштах); кошт адзінкі серыйнай прадукцыі за дзевяць гадоў (з 1973 па 1981 г.) узрасла толькі на 27%. Гэтыя дадзеныя кантрастуюць з агульнапрынятым меркаваннем пра тое, што праграма 'Тарнада' практычна выйшла з-пад кантролю партнёраў у фінансавым аспекце. Заблакаваны Лонданам папярэднік 'Тарнада' самалёт ТСР-2 (ангельскай распрацоўкі) за першыя пяць гадоў выканання НДВКП (1959-1964 гг.) перавысіў прагноз выдаткаў у 2,8 разу, што і з'явілася асноўным чыннікам адмовы Вялікабрытаніі ад нацыянальных рамак пабудовы новага баявога самалёта.

Важным фактарам эфектыўнасці выканання аэракасмічнай праграмы з'яўляюцца тэрміны выканання цыклу НДВКП, уключаючы предсерийное (выпрабавальнае) вытворчасць.