Міжнародная міграцыя ў сілу эканамічных чыннікаў заўсёды была накіравана з краін з ніжэйшым заробкам у краіны з больш высокім. Паехаўшы на заробкі за мяжу, чалавек зможа першым чынам аднавіць пачатковы ўзнаўленчы працэс, набыць новыя вытворчыя навыкі, купіць тэхніку, у тым ліку і вытворчага прызначэння (грані паміж побытавай і вытворчай тэхнікай часцяком вельмі ўмоўныя). Натуральна, што чалавек, узброены сучаснай тэхнікай (кампутарам, аўтамашынай і т. д), паводзіць сябе больш актыўна ў плане сацыяльна-эканамічным, граматнейшы ў плане тэхнічным. Галоўнае ж, сталыя струмені якія выязджаюць і што вяртаюцца дазволяць 'прапампаваць' працоўную сілу ці хоць бы найболей актыўную яе частку праз замежныя рынкі працы, паправіць працэс яе ўзнаўлення.

Прыкладны разлік магчымых прамых прыбыткаў Расіі ад экспарту працоўнай сілы паказвае, што толькі ад перакладаў кожнага мігранта (на падтрымку сем'яў, куплю нерухомасці і каштоўных папер) можа быць атрыманы ўстойлівы, раўнамерна атрымоўваны прыбытак у валюце прыкладна ў 8 тыс. дол. у год (з улікам штогадовага адпачынку). Такім чынам, кожная тысяча працавальных можа даць у нацыянальны прыбытак краіны 8 млн. дол.