Нашаму бізнэсу таксама не чужая практыка выкарыстання пасроднікаў, але звычайна пра гэта становіцца вядома ў сувязі з рознага роду скандаламі. Пра аднаго з іх распавёў штотыднёвік 'Мегаполіс-экспрэс' (25 красавіка 1992 г., з. 9) у артыкуле 'Бойка на кулаках на фоне полыні кувейтских пажараў'. Гаворка ішла пра выгодны з камерцыйнага пункта гледжання кантракце на тушэнне пажараў пасля іракскай агрэсіі. 'Патрабавалася добразычлівае стаўленне ўрада Кувейта',- піша аўтар. У сувязі з гэтым было падпісана дамова з Аль-Ваззаном, 'выбітным кувейтским бізнэсмэнам, якія валодаюць адмысловымі ведамі па кувейтскому рынку і займальным выбітнае становішча ў дзелавой супольнасці'. 'Беспрэцэндэнтныя 20% камісійных,- гаворыцца далей у артыкуле,- тлумачыліся проста: пасроднік - чалец каралеўскага прозвішча і абяцаў кантракт на тушэнне трох свідравін'. З-за невыкананні Аль-Ваззаном ніводнага з умоў дамова была скасавана, кантракт забяспечыў іншы пасроднік, аднак пазней Аль-Ваззан узбудзіў пазоў, у якім прэтэндаваў на 20% ад сумы кантракту, складзенага і выкананага без яго ўдзелу.

Сярод тых, хто лічыць хабары незаконным ці хоць бы 'сумніўным' метадам у ажыццяўленні міжнародных гаспадарчых угод, таксама існуюць вялікія адрозненні - асабліва ў часткі рэкамендуемых мер. У стаўленні каго здзейснена парушэнне? Чые інтарэсы апыняюцца патаптаны? Свайго нацыянальнага падаткаплатніка? Партнёра па бізнэсе? Удзельнікаў рынка наогул? Ці патрэбныя наогул міжнародныя дамовы супраць карупцыі? Калі ды, тое ці практычна належыць на забароны ці патрабуецца шукаць нейкія падыходы да рашэння праблемы?