У афіцыйнай рускай мове хабарніцтвам, паводле артыкула 372 'Укладанні пра пакаранні', звалася прыняцце тварам, якія складаюцца на дзяржаўнай ці грамадскай службе, падарунку за дзеянне, што адносіцца да абавязкаў яго службы, і прычым такое, якім ні ў чым не парушаюцца гэтыя абавязкі. Па законе каральнасць за хабарніцтва ставілася ў залежнасць ад таго, ці быў падарунак прыняты пасля выканання таго, завошта ён прызначаўся, ці перш. У першым выпадку вінаваты ў хабарніцтве падвяргаўся толькі грашоваму спагнанню не звыш падвойнага кошту падарунку, у другім - звыш такога ж грашовага спагнання яшчэ адхіленню ад пасады.

Аналітыкі таго часу адзначалі, што пры хабарніцтве парушаецца прынцып 'непродажности службовых дзеянняў', якія павінны выконвацца ў сілу ляжалых на службовай асобе публічных абавязкаў. Атрыманне службовай асобай узнагароды ад зацікаўленых твараў надае яго дзейнасці прыватны характар, што супярэчыць асноўным пачаткам, якія вызначаюць саму прыроду дзяржаўнай службы, і ператварае выкананне службовага абавязку ў ласку. У той жа час звярталася ўвагу на існавалую ў шэрагу краін практыку, калі рабіліся выняткі з безуслоеного ўжыванні гэтага прынцыпу:

а) атрыманне 'на чай' паштаром ці гарадавым, гэта значыць дробным службоўцам;

б) прыняцце пачастунка;

у) атрыманне падарунку з дазволу начальства;

г) атрыманне падарунку за надзвычайныя, хоць і дасканалыя але абавязку службы паслугі.