Да 1980 году праект міжнароднай дамовы па барацьбе з карупцыяй быў у ААН гатовы, але адкладзены ў доўгую скрыню. У 1991 году ЗША быццам бы зноў вярнуліся да першапачатковай ідэі дамагацца дамовы на гэты конт. Аднак пасля іх актыўнасць звалілася (трэба думаць, у сувязі са складанасцямі на сусветным рынку, асабліва з улікам супрацоўніцтва з японскімі карпарацыямі).

Так ці інакш, але пытанне пра карупцыю ў міжнародным бізнэсе працягвае стаяць. Прадпрымаюцца высілкі па парадкаванні заканадаўчай базы рынкавай эканомікі на нацыянальным узроўні. Вельмі разнастайныя пошукі развязак, якія арыентаваны на выключэнне выкарыстання хабарніцтва фірмамі (у тым ліку з дапамогай добраахвотных кодэксаў) ці на тое, каб у звароце да хабараў не было неабходнасці. Не сняць пытанне пра распрацоўку і прыняцці адпаведнай міжнароднай дамовы. Выказваюцца прапановы па развіцці міжнароднага супрацоўніцтва ў вобласці інфармацыі і экспертызы.Ва ўсякім разе, карупцыя не лічыцца неадольнай, але на пераадоленне яе толькі ўзмацненнем жорсткасці мер па крымінальным кодэксе ніхто не разлічвае, роўна як і не належаць на самавылячэнне ад рынкавых язваў пад уздзеяннем вольнага развіцця вольнага бізнэсу. Такая рынкавая рэчаіснасць, як гэта ні непрыемна чуць апалагетам ідэі пра непазбежнасць звароту да цвёрда рэгулёўнай гаспадаркі ці ідэолагам ліберальнай рынкавай эканомікі.