Аднак, як сведчыць практыка, супольнасці праблем бывае досыць для дасягнення паразумення, але часцяком бракуе для пачатку практычных дзеянняў. Асновай для іх можа стаць толькі агульнасць цалкам пэўных эканамічных інтарэсаў, якія лепш усякай палітычнай дэкларацыі падштурхоўваюць бакі да супрацоўніцтва.

У выпадку канверсіі агульнае разуменне праблемы выявілася досыць выразна. У той жа час адразу не было досыць ясна, у чым жа складаецца агульнасць інтарэсаў. Для большасці заходніх краін праблема канверсіі - асабліва ўнутраная, прычым толькі ўскосна злучаная з дзяржаўнай машынай. Па меркаванні заходніх палітыкаў, канверсіяй павінны займацца ваенныя падрадчыкі, калі яны злічаць мэтазгодным пераарыентацыю сваёй вытворчасці на мірныя мэты.

Роля ж дзяржавы складаецца, з іх пункта гледжання, толькі ў садзейнічанні эканамічнымі метадамі абаронным прадпрыемствам на працягу вельмі абмежаванага 'пераходнага' перыяду ад вайскоўца да невоенному вытворчасці. Таму шматлікія заходнія ўрады аддаюць перавагу не вызначаць сваю пазіцыю па пытанні пра канверсію, часцяком абмяжоўваючыся агульнымі дэкларацыямі. Для ўрада канверсія - дадатковыя бюджэтныя выдаткі, якія вельмі непажаданы ва ўмовах існавання шматлікіх іншых сацыяльна-эканамічных праблем.

Таму для большасці заходніх дзяржаў у рашэнні праблем канверсіі няма рэальнай эканамічнай цікавасці. Яны будуць адгукацца на патрабаванне часу толькі ў той ступені, у якой на іх атрымаецца паўплываць ваеннаму бізнэсу, які адчуў небяспека рэальнага раззбраення, рознага роду антываенным рухам, палітычным партыям, прафзвязам і іншым грамадскім арганізацыям.