Адзін з выглядаў праграм, накіраваных на рэпатрыяцыю імігрантаў, прадугледжваў падаванне замежнікам матэрыяльнай дапамогі пры ўмове канчатковага ад'езду з краіны. У 1973-1974 гадах праект фінансавага кампенсавання пры рэпатрыяцыі абмяркоўваўся федэральным урадам Нямеччыны. Падчас дыскусіі выявіліся разыходжанні па некаторых асноўных пытаннях, у прыватнасці з нагоды таго, якія крытэры павінны быць пакладзены ў аснову пры падаванні выплат, за кошт якіх сродкаў ажыццяўляць фінансаванне праграм. Паколькі афіцыйныя твары ўгледжвалі прамую сувязь паміж высокім узроўнем беспрацоўя мясцовага насельніцтва і прысутнасцю замежнай працоўнай сілы, то некаторыя з іх прапанавалі падаваць дапамогу толькі замежнікам, занятым у тых галінах і раёнах, у якіх адзначаецца асабліва высокі ўзровень беспрацоўя. Фінансаванне матэрыяльных выплат меркавалася ажыццявіць за кошт адлічэнняў працоўных-мігрантаў у фонд сацыяльнага забеспячэння, а таксама за кошт часткі сродкаў з фонду дапаможнікаў па беспрацоўі.

У сувязі з узніклымі ва ўрадзе рознагалоссямі матэрыяльная дапамога ў ФРГ была ўведзена з траўня 1975 гады і то толькі на некаторых заводах. Па адной з праграм, прынятай на аўтамабільным заводзе ў Хейльброн-не (зямля Бадэн-Вюртэмберг), сума выплат замежнікам усталёўвалася ў памеры 8 тыс. марак, ці прыкладна 75% гадавога дапаможніка па беспрацоўі, і распаўсюджвалася на працоўных з краін, не ўваходных у ЕС. Вынікі праграмы апынуліся больш за сціплымі. Дапаможнікамі скарысталася толькі каля 2 тыс. працоўных з Турцыі, Грэцыі, Югаславіі.