Па-другое, запатрабаванне распрацоўкі канцэпцыі эканамічнага механізму раззбраення і яе выкарыстанні на практыку дыктуецца аб'ектыўнымі тэндэнцыямі і рэальнасцямі сусветнага эканамічнага і палітычнага развіцця на сучасным этапе. Аднак стварэнне такога механізму можа засноўвацца толькі на суб'ектыўнай зацікаўленасці ў ім асобных краін (асабліва залучаных у ваенныя канфлікты) ці сусветнай супольнасці ў цэлым, выяўленай, напрыклад, у рэзалюцыі Генеральнай Асамблеі ААН. Такім чынам, механізм будзе дзейснай прыладай практычнай палітыкі толькі ў выпадку замацавання яго асноўных становішчаў у нацыянальных дакументах, якія рэгулююць эканамічную палітыку, ці двухбаковых і шматбаковых дамовах, рэгламентавальных тыя ці іншыя бакі міждзяржаўных адносін.

Па-трэцяе, функцыянаванне эканамічнага механізму раззбраення можа адбывацца паралельна з дзеяннем дамоўна-прававых і ваенна-палітычных рычагоў абмежавання і скарачэнні гонкі ўзбраенняў, маючы ролю рычага, які прыводзіць арганізацыю прадукцыйных сіл у адпаведнасць з адбывалымі зменамі ў палітычных адносінах. Ён можа працаваць і самастойна, незалежна ад наяўнасці ці адсутнасці прагрэсу ў ваенна-палітычнай сферы раззбраення, служачы матэрыяльнай асновай для такіх крокаў і ініцыюючы тым самым прагрэс у іншых абласцях раззбраення.

Па-чацвёртае, ва ўмовах існавання ў сусветнай супольнасці шматлікіх і вельмі хваравітых сацыяльна-эканамічных праблем функцыянаванне эканамічнага механізму раззбраення павінна прынамсі не спараджаць новыя дыспрапорцыі, а ў ідэале прыводзіць да іх паступовага ўхілення. Зацікаўленасць у стварэнні такога механізму можа засноўвацца толькі на разуменні таго, што раззбраенне, якім бы капіталаёмістым яно ні было, усё ж прывядзе да вызвалення дадатковых сродкаў на мэты сацыяльна-эканамічнага развіцця, для рашэння крыклівых нацыянальных і міжнародных праблем.