3) існаванне сістэмы так званай 'адміністрацыйнай гарантыі', пры якой прыцягненне службовых асоб да крымінальнай адказнасці залежала ад іх начальства, зацікаўленага ў тым, каб злоўжыванні ў падведамнай установе не зрабіліся прадметам судовага разгляду;

4) бяспраўе грамадзян і асабліва багацце нормаў, якія абмяжоўваюць іх правы. У выніку ўсталяваўся парадак, пры якім якія адсутнічаюць правы купляліся з дапамогай хабараў.

Такім чынам, хабарніцтва, як бы яно ні звалася, мела цалкам вызначаныя грамадскія чыннікі, і захаванне іх прыводзіла да ўвекавечання сістэмы пабораў і вымагальніцтвы.

Зараз пра меры барацьбы. Як ужо адзначалася, паняццю хабарніцтва ў апошнім перад рэвалюцыяй 1917 гады расійскім крымінальным заканадаўстве адпавядала 'ліхвярства', якое мела два значэнні - шырокае і вузкае. У першым выпадку пад ім мелася на ўвазе ўсякае супрацьзаконнае набыццё маёмаснай выгады (грошай, рэчаў, паслуг) тварам, якія складаюцца на дзяржаўнай ці грамадскай службе, пасродкам дзеяння, што адносіцца да абавязкаў яго службы, ці пасродкам прыналежнай яму ўлады. У такім шырокім значэнні ліхвярства складалася з: а) хабарніцтва; б) ліхвярства ва ўласным (вузкім) сэнсе слова; б) службовае вымагальніцтва.