Практычнае рашэнне пытанняў, злучаных з падрыхтоўкай да выезду грамадзян на працу за мяжу і іх працаўладкаваннем, можа ажыццяўляцца недзяржаўнымі пасродніцкімі арганізацыямі, агенцтвамі, фірмамі пад кантролем дзяржаўных органаў па працы і на аснове ліцэнзавання іх дзейнасці, што адказвае патрабаванням міжнародных канвенцый на гэты конт. У Прыкладанні 1 да Канвенцыі МАНТАЧ пра працаўнікоў-мігрантах № 97 гаворыцца: 'Паколькі гэта дазваляецца заканадаўствам краіны ці двухбаковымі дамовамі, аперацыі па вербаванні, афармленню выезду і вызначэнню на працу мігрантаў могуць вырабляцца:

а) меркаваным наймальнікам ці тварам, змешчаным у яго на службе і дзейсным ад яго імя пры ўмове, калі гэта неабходна ў інтарэсах мігранта, атрыманні дазволу ад кампетэнтных улад і пад іх кантролем;

б) прыватным агенцтвам, якія атрымалі на гэты папярэдні дазвол кампетэнтных улад той тэрыторыі, на якой дадзеныя аперацыі павінны вырабляцца, у тых выпадках і пры выкананні ўмоў, якія могуць прадугледжвацца:

1) заканадаўствам дадзенай тэрыторыі ці

2) дамовай, зняволеным паміж кампетэнтнымі органамі ўлады тэрыторыі эміграцыі ці любой установай, створаным у адпаведнасці з міжнароднай дамовай, з аднаго боку, і кампетэнтнымі органамі ўлады тэрыторыі іміграцыі - з іншай' (ст. 3).

У гэтым жа дакуменце падкрэсліваецца, што ўсякі твар, якое спрыяе таемнай ці незаконнай іміграцыі, падлягае адпаведнаму пакаранню (ст. 8).