Іншы магчымы, але меней прыбытковы варыянт - продаж скарачаных узбраенняў за мяжу ў якасці металалому. Адсутнасць у Расіі дастатковай колькасці абсталявання для рэзання буйных металічных прадметаў тыпу корпуса карабля, падводнай лодкі ці танка, а таксама спецыялізаваных па-экалагічнаму чыстых прадпрыемстваў, дзе гэту аперацыю можна было б ажыццявіць, прыводзіць да таго, што былыя ваенныя караблі прадаюцца замежнікам па даляры за адзінку вагі. А потым, калі вырабы з яго вяртаюцца да нас у выглядзе закупаў па імпарце, за той жа вага даводзіцца плаціць ужо ў дзесяць разоў больш.

У друку, напрыклад, паведамлялася пра тое, што амерыканская кампанія 'Пепсико' закупіла ў нас 17 падводных лодак (па 150 тыс. дол. кожная), а таксама крэйсер, супрацьлодкавы карабель і эсмінец. У выніку атрымалася выбавіць некалькі мільёнаў даляраў - суму, якая абсалютна несувымерная з выдаткамі на будаўніцтва гэтых судоў.

Шматлікія заходнія фірмы выяўляюць настойлівае жаданне набываць нашы танкі - таксама на металалом. Некаторыя з гэтых фірмаў, асабліва германскія, былі гатовыя, што завецца, 'прыняць па вопісе' усе танкі, якія выводзяцца з усходнееўрапейскіх краін, разрабіць іх на сваіх прадпрыемствах, пераплавіць, а заадно і пракантраляваць распачаты працэс аднабаковага раззбраення.

Продаж на металалом баявой тэхнікі - вельмі неэфектыўны спосаб канверсіі назапашанага ваеннага патэнцыялу. Як паказваюць адмыслоўцы, у кожным танку ўтрымоўваюцца ўсе кампаненты табліцы Мендзялеева. Разробліванне ўзбраенняў на прадпрыемствах заходніх фірмаў ужо сама па сабе дае ім вялікі эканамічны эфект, паколькі пасартаваны металалом мае значна вялікі кошт на рынку.