Гэта праграма была апублікавана ў друку і раскрытыкавалася ў Францыі. Рознагалоссі паўсталі галоўным чынам з нагоды малаважных памераў сумы матэрыяльнай дапамогі, якой было відавочна недастаткова для ўладкавання па вяртанні на радзіму. Акрамя таго, праграма не прадугледжвала ніякага кампенсавання за ўнёскі, зробленыя замежнікамі за час знаходжання ў Францыі, у прыватнасці за адлічэнні ў пенсійны фонд, іншыя плацяжы ў сістэму сацыяльнага страхавання.

У сувязі з тым, што праводжаныя ў краіне меры па стымуляванні рэпатрыяцыі не давалі жаданых вынікаў з-за ўзніклых эканамічных цяжкасцяў у прамысловасці, у прыватнасці ў аўтамабілебудаванні, у 1984 году Францыя павялічыла суму матэрыяльнага кампенсавання беспрацоўным замежнікам да 20 тыс. франкаў і ўвяла выплату назапашаных сродкаў з фонду страхавання па беспрацоўі. Агульная сума выплат разам з пакрыццём транспартных выдаткаў склала ад 70 да 100 тыс. франкаў. Акрамя таго, аўтамабільныя фірмы 'Ситроен' і 'Пежо', у вялікіх маштабах выкарыстоўвалыя праца імігрантаў, падпісалі дамовы пра свой удзел у дзяржаўнай праграме стымулявання рэпатрыяцыі, узяўшы на сябе абавязання па падаванні замежнікам дадатковых палёгак. Аднак вынікі апытання, праведзенага сярод замежнікаў, занятых на прадпрыемствах гэтых фірмаў, паказалі, што малаважны лік з іх выяўляе цікавасць нават да такіх, схаднейшых умоў матэрыяльнага кампенсавання.