Для краін Еўрапейскай супольнасці характэрна імкненне не толькі знайсці свой нацыянальны шлях рашэння праблем, злучаных з чаканым ростам ліку расійскіх мігрантаў, але і выпрацаваць агульны падыход, які адказвае інтарэсам супольнасці ў цэлым.

Шэнгенская дамова ад 14 чэрвеня 1985 г., удзельнікамі якога з'яўляюцца Нідэрланды, Бельгія, ФРГ, Францыя і Люксембург, сярод іншых мэт прадугледжвае каардынацыю візавай палітыкі для абароны гэтых краін ад нелегальнай іміграцыі і дзейнасці, якая можа вырабіць шкоду іх бяспекі. Да гэтай дамовы далучылася і Італія. Пры распрацоўцы іміграцыйнай палітыкі кіраўнікі краін ЕС, з улікам які склаўся тут рынка працы з наяўным лішкам працоўнай сілы і абавязанняў перад іншымі дзяржавамі, дапушчаюць магчымасць прыняцця толькі абмежаванага ліку расійскіх грамадзян, галоўным чынам высокакваліфікаваных адмыслоўцаў.

У кіраўніцтве краін ЕС вялікая турбота выклікае нявырашанасць сацыяльных пытанняў, якія тычацца непасрэдна мігрантаў з Расіі. У прыватнасці, гаворка ідзе пра медыцынскае абслугоўванне імігрантаў з Расіі, калі немагчымасць з-за высокіх коштаў аплаціць змушаны зварот да лекара, тэрміновую аперацыю прымушае мясцовыя ўлады ўступаць з імі ў канфліктныя адносіны, аж да судовага разгляду і, як правіла, наступнай дэпартацыі іх з краіны знаходжання.

Несумнеўна, уступ у сілу з 1 студзеня 1993 г. Закона пра ўезд і выездзе заклікана рэзка спрасціць працэдуру выезду і ўезду расійскіх грамадзян на этапе фармавання прававой дзяржавы.