ВЫМАГАЛЬНІЦТВА, па нашым праве, складаецца ў патрабаванні перадачы маёмасці (ці правы на маёмасць) пад пагрозай гвалту над тварам, у вядзенні, пад аховай або ў асабістай уласнасці якога знаходзіцца гэта маёмасць, ці над яго блізкімі, а таксама пад пагрозай абвяшчэння ганьбавалых звестак пра яго ці яго блізкіх ці знішчэнні іх маёмасці. Прычым вымагальніцтва маёмасці выяўляецца ў патрабаванні перадачы рэчаў, грошай, грашовых дакументаў. Вымагальніцтва права на маёмасць ці здзяйсненне якіх-небудзь дзеянняў маёмаснага характару складаюцца ў імкненні вінаватага набыць матэрыяльныя выгоды за кошт пацярпелага (патрабаванне афармлення завяшчання ў карысць вінаватага, знішчэнні пазыковай распіскі, вытворчасці якой-небудзь працы ў карысць вінаватага і т. д.). Як і ў выпадку з хабарніцтвам, адносіны ў сферы прадпрымальніцтва ніяк не вылучаюцца.

Заходнія крыніцы ('The New Encyclopaedia Britannica'), вызначаючы вымагальніцтва як 'незаконнае патрабаванне грошай ці ўласнасці пасродкам запалохвання' і ставячы яго ў першапачатковым значэнні ў адзін шэраг з хабарніцтвам (паколькі ў абодвух выпадках удзельнічаюць службовыя асобы), паказваюць, што і тут адбываецца пашырэнне трактоўкі паняцця шляхам уключэння ў яго прыватных асоб (V.4, р.636). У залежнасці ад характару метадаў вымагальніцтва яго супастаўляюць з рабаваннем (паводле 'The Encyclopaedia Britanniса', V. 8), гэта характэрна для Вялікабрытаніі і часці штатаў у ЗША, ці з шантажом. Ва ўмовах рынкавай эканомікі на заканадаўчае вызначэнне вымагальніцтва звяртаюць адмысловую ўвагу, каб не змешваць яго з гандлем. Да прыкладу, афіцыйныя твары прафзвязаў падчас барацьбы за падвышэнне заработнай платы могуць прыстрашыць страйкам, што не супярэчыць закону, ці гандлёвы пасроднік можа прыстрашыць спыненнем пакупак, калі прадавец не зменшыць кошт. Аднак гэтыя патрабаванні толькі тады становяцца злачынствам, калі выкарыстоўваюцца для атрымання грошай ці ўласнасці ў прыватных інтарэсах каго-або з удзельнікаў перамоў.