Выданні апошніх гадоў вылучаюць новыя тэндэнцыі. 'The New Encyclopaedia Britannica' (V.2, р.509), напрыклад, вызначаючы хабарніцтва як крымінальна каральнае дзеянне, якое выказалася ў атрыманні ці дачы ўзнагароды за выгоды з боку афіцыйнага твару, адзначае ў той жа час, што раней пад гэту катэгорыю падпадалі толькі дзяржаўныя службовыя асобы, але зараз ёсць тэндэнцыя распаўсюджваць яе 'у абмежаваных памерах' таксама на дзеянні прыватных грамадзян. Праўда, у апошнім выданні 'The Encyclopaedia Americana' (1989, V.4) вызначэнне хабарніцтва зноў злучаецца з ажыццяўленнем толькі дзяржаўнай (public) дзейнасці 'у заканадаўчай, выканаўчай ці судовай абласцях', але пры гэтым адзначаецца шырэйшая трактоўка пры доказе самага факту хабару: калі грошы ці якія-небудзь іншыя выгоды былі прапанаваны ці атрыманы з незаконнай мэтай (unlawful intent), ужо не мае значэнні, ці было сапраўды здзейснена дзеянне, дзеля якога даваўся хабар, ці няма. Падпадае пад пакаранне і атрыманне хабару, якую далечы з правакацыйнай мэтай канкурэнты ці нават дзяржаўныя праваахоўныя органы, эпізадычна правяральныя службовых асоб на сумленнасць.

У звычайным праве хабарніцтва караецца ў судовым парадку. У законах шматлікіх краін яно з'яўляецца крымінальным злачынствам. Адны адносяць да хабарніцтва толькі выпадкі, дзе прынадай былі грошы ці ўласнасць, іншыя - усе выпадкі, у якіх абмяркоўваліся ці абяцаліся нейкія выгада ці карысць. Распаўсюджваючыся на ўсіх дзяржаўных службоўцаў, заканадаўства ў асобных выпадках вылучае дробных функцыянераў, злучаючы хабарніцтва толькі са спробамі падбухторваць службовую асобу да 'парушэнню сваіх абавязкаў', што, натуральна, выводзіць з ліку магчымых хабарнікаў службоўцаў з малаважнай уладай ці з поўнай адсутнасцю дискреционной улады. І нарэшце, лічыцца абавязковым доказ 'карупцыйнай мэты'.